Sevgili Artı5TV ailesi, sevgili okurlarım,
Ramazan Bayramı geçti…
Evler yeniden sessizliğe büründü. Misafirlerin ayak sesleri yerini günlük hayatın telaşına bıraktı. Bayram için kurulan sofralar toplandı, şekerlikler rafa kaldırıldı, ütülenmiş kıyafetler dolaba geri asıldı.
Ama geriye bir şey kaldı.
Biraz tatlı yorgunluk… biraz düşünce… ve belki de içimizde kalan birkaç cümle.
Bugün bayramı değil, bayramdan sonrasını konuşmak istiyorum.
Çünkü bazen asıl hikâye, kalabalık dağıldıktan sonra başlar.
Bayram günleri hızlı geçer.
Bir hazırlık telaşıyla başlar, ziyaretlerle devam eder ve bir bakmışız ki bitmiştir.
İnsan o zaman fark eder:
Asıl duygular, gürültü sustuğunda yükselir.
Evde yalnız kaldığımız bir anda…
Yıkanmayı bekleyen bulaşıklara bakarken…
Koltuğa oturup derin bir nefes aldığımızda…
İçimizden şu cümle geçer:
“Ben şimdi ne hissediyorum?”
Belki huzur…
Belki boşluk…
Belki de sadece yorgunluk.
Bayram bitti ama çoğu kadın için bayram aslında şimdi bitiyor.
Çünkü asıl toparlama, asıl dinlenme ihtiyacı şimdi hissediliyor.
Günlerce hazırlık yapan, misafir ağırlayan, sofralar kuran, herkesi memnun etmeye çalışan kadınlar…
Bayram boyunca çoğu zaman duygularını ertelemek zorunda kalıyor.
Oysa bir bayramın en çok dinlenmeye ihtiyacı olanı belki de en çok emek verenidir.
Şimdi, kalabalıklar dağıldıktan sonra, bir fincan çayın yanında oturup kendine dönme zamanı.
Her bayram biraz hatırlatır aslında.
Kimin yanımızda olduğunu…
Kimin artık aramızda olmadığını…
Hangi kırgınlıkların hâlâ içimizde durduğunu…
Bazen bir bayram ziyareti yıllardır konuşulmayan bir konuyu gündeme getirir.
Bazen bir sarılma kalpteki bir düğümü çözer.
Bazen de hiçbir şey değişmemiş gibi hissederiz.
Ve o zaman anlarız:
Bayram sadece dışarıda yaşanmaz, içimizde de yaşanır.
Belki de şimdi küçük bir durak verme zamanı.
Her şeyi yetiştirmeye çalışmadan, kimseye bir şey kanıtlamadan…
Sadece kendine şunu sormak: “Ben iyi miyim?”
Çünkü kadınlar çoğu zaman başkalarının duygularını o kadar taşır ki kendi kalbinin sesini duymakta zorlanır.
Bu yüzden bayramdan sonraki günler, biraz kendini onarma günleri olabilir.
Bir yürüyüş…
Sessiz bir kahve…
Erken yatılan bir akşam…
Ya da sadece hiçbir şey yapmamak…
Bunlar küçük ama ruhu toparlayan mucizelerdir.
Belki bayramın bize verdiği en büyük hediye, durup hayatı yeniden düşünme fırsatıdır.
Kime daha çok vakit ayırmak istiyoruz?
Neleri artık taşımak istemiyoruz?
Kendimize neyi söz vermeliyiz?
Çünkü bayramlar geçer, ama insanın kendine verdiği sözler kalır.
Ve belki bu bayramdan sonra şu kararı alabiliriz:
Biraz daha yavaş yaşamak.
Biraz daha anlayışlı olmak.
Ve en önemlisi, kendimize biraz daha şefkat göstermek.
Eğer bayramdan sonra içinde bir yorgunluk varsa, eğer kalabalıkların ardından gelen o sessizlik seni düşündürdüyse, bil ki bu çok insani bir duygu.
Hayat sadece coşkulu anlardan ibaret değil.
Toparlama zamanları da en az kutlama zamanları kadar kıymetlidir.
Şimdi kendine küçük bir alan aç.
Belki bir pencere kenarında otur…
Belki derin bir nefes al ve şunu söyle:
“Ben de dinlenmeyi hak ediyorum.”
Çünkü sen sadece güçlü olduğun için değil, insan olduğun için değerlisin.
Bayramlar biter ama sevgi bitmek zorunda değildir.
Kalabalıklar gider ama bağlar kopmak zorunda değildir.
Tatlı yorgunluklar olur ama umut da her zaman vardır.
Şimdi yeni bir zamana giriyoruz.
Belki daha sade, belki daha sessiz ama belki de daha gerçek…
Bir sonraki yazımda yeniden buluşana kadar,
bayramın bıraktığı güzel duyguları kalbinizde saklamayı unutmayın.
Sevgiyle…