Haydi gelin benim perspektifimden bakalım.

Bize yıllardır öğretilen bir cümle var: Zaman her şeyin ilacıdır. Acı geçer, öfke diner, yaralar kabuk bağlar… Bekle, sus, sabret; zaman halleder. Oysa hayat, bu kadar basit ve tek yönlü bir denklem değildir. Çünkü zaman, her derde deva olmadığı gibi, bazı konularda bizzat zehirin kendisi olabilir.

Yanlış zamanda susulan bir söz, zaman geçtikçe düzelmez; aksine kök salar. Ertelenen bir karar, gün geçtikçe netleşmez; bulanıklaşır. Konuşulması gereken yerde konuşmamak, beklenmesi gereken yerde beklemek kadar masum değildir. Bazı duygular vardır ki, zamanla iyileşmez; zamanla içe çöker, ağırlaşır ve sahibini yorar.

Zamanın iyileştirici olabilmesi için, insanın doğru yerde durması gerekir. Yanlış bir pozisyonda beklenen zaman, iyileştirmez; çürütür. Tıpkı hava almayan bir yaranın kabuk bağlamaması gibi… Üzeri örtülen meseleler, kapatılmış olmaz; sadece görünmez hâle gelir.

Olgunluk, her şeye zaman tanımak değildir. Olgunluk, neye zaman tanınacağını, neyin ise bekledikçe zarar vereceğini ayırt edebilmektir. Doğru zamanda alınmayan kararlar, ileride daha sert kararları mecbur kılar. Doğru anda kurulmamış bir cümle, yıllar sonra çok daha kırıcı bir şekilde dökülür insanın ağzından.

Hayatta bazı kapılar vardır; zamanında çalınmazsa kilitlenir. Bazı insanlar vardır; doğru anda konuşulmazsa uzaklaşır. Bazı ilişkiler vardır; bekledikçe güçlenmez, aşınır. Zaman, her şeyi büyütür ama her şeyin büyümesi iyi değildir.

Bu yüzden mesele sabretmek değil; fark etmektir. Beklemek değil; anlamaktır. Her şeyi zamana bırakmak değil; zamanı doğru kullanmaktır. Çünkü zaman, doğru yerde ilaçtır. Yanlış yerde ise sessiz bir zehir.

İnsanı olgunlaştıran şey, geçen yıllar değil; doğru zamanda gösterilen cesarettir.
Farkındalıkla yaşamak güzel şey vesselâm…

Düş Çobanı