Her insanın bir hayat tahtası vardır. Kimisi meşe kadar sert, kimisi ıhlamur kadar narin. Ama ne olursa olsun, o tahtaya yaşadığımız her dönemde çiviler çakarız: Bir sözle, bir kararla, bir susuşla, bir ihmal ile…

Bazı çiviler tahtayı gerçekten yerinde tutar. İçten bir özür, samimi bir fedakârlık, sevgi dolu bir söz, bir dua, vicdan muhasebesi, “hakkını helal et” demek… Bunlar derine iner, başları dışarıda kalmaz, pas tutmaz. Yıllar geçse, darbeler inse, felaketler olsa da tahtayı güçlendirir, sabit tutar.

Fakat çoğu çivi aceleye gelir. Öfkeyle, kıskançlıkla, kindarlıkla, düşünmeden indirilir darbe. Eğilir, yamulur; yarısı tahtaya gömülür, yarısı dışarıda kalır. Dışarıda kalan kısım zamanla paslanır. Pas sessiz, sinsi, amansız yayılır. Çivi artık tahtayı taşımaz; bilakis onu zedeler, yırtar, deler, çürütür.

Paslı çivi tahtanın özüne işlemiştir artık; ayrılmaz parçası olmuştur. Bu yüzden pas çoğalmadan, çivi tahtanın parçası olmadan fark edilmeli ve sökülmelidir. Paslı çiviler en zehirli olanlardır. İşte bazıları:

· Bir kere ağzından kaçan kırıcı söz: “Keşke demeseydim” diye içini yakan o laf. Başta önemsiz görünür ama paslanır, yıllarca kemirir, karşındakinin kalbinde kapanmaz yara bırakır.

· Toksik bir ilişkiyi inatla sürdürmek: “Belki düzelir” diye sarıldığın zehirli bağ. Pas yayılır, özgüveni eritir, etrafındakileri zehirler, ruhu çöküşe sürükler.

· Beslenen kin ve intikam ateşi: Affetmeyip içinde tuttuğun yangın. Her gün biraz daha harlanır, vicdanı yakar kavurur, uykuları kaçırır, geleceği yok eder.

· Vazgeçilen sorumluluklar: Çocuğuna, ailene, dostuna, topluma karşı “sonra bakarım” dediğin ihmal. Paslanır, zamanla “artık çok geç” kapısını tamamen yerinden söker.

· Kötü alışkanlıklar: Kumar, alkol, tembellik, yalan, iftira… Yanlış vuruşlarla çakılan çiviler.

· Toplumsal suskunluk: Haksızlığa karşı “bana ne” diye sırt dönmek. O suskunluk paslı bir çividir; önce kendi vicdanını kemirir, sonra toplumun tahtasını toza çevirir.

Bir paslı çivi diğer sağlam çivileri de paslandırır. Bir tahtadaki çürüme yan tahtaya sıçrar, yayılır, bulaşır. Sonra bütün yapı çöker: ev, aile, dostluklar, toplum, vicdan…

Bu enkazı temizlemek kolay değildir. Pense ister, irade ister, sabır ister, gözyaşı ister. Bazen af dilemek ister, bazen tövbe ister. Bazen ömür yetmez.

Hayat tahtanı iyi gözet, koru. Çivi çakmadan önce iki kere düşün. Çakarken elini tart, kalbine danış, vicdanına sor. Ve en önemlisi: Temizlenmesi imkânsız olanları, zehir saçanları görür görmez sök.

Paslı çiviler affetmez.
Sen de onları görmemezlikten gelme.

Durma. Fark et. Sök at.

Sökülen her çivi, yeni, sağlam, ışıl ışıl bir başlangıçtır…