Son yıllarda medyada sıkça duyduğumuz bir kavram var: “suça sürüklenen çocuklar.” Toplumda bu ifade çoğu zaman çocukların kendi iradeleri dışında suça itildiği izlenimi veriyor. Oysa gerçek çok daha vahim.

Bilinçsiz aile ortamı ve çevrede büyümeye zorlanmış bu çocukların davranışları ciddi mağduriyetlere, can kayıplarına ve toplum güvenliğini sarsan olaylara sebep oluyor. Çocuk deyip geçmek işlenen suçun ağırlığını azaltmaz, mağdurların acısını dindirmez. Çocuğu suça sürüklenmiş gösterme çabası işlenen suçun sorumluluğunu gölgeleyemez.

Aklı başında yetişkin insanların yapmaya cesaret edemeyeceği suçu planlı, programlı ve organize bir şekilde işleyenlere çocuk mu diyeceğiz? İradelerini doğru yönde kullanamadılar, gidip masum bir cana kastettiler; “suça sürüklendiler mi” diyeceğiz şimdi?

Kısasa kısas efendim.

Yan baktı diye hayattan koparılanların, ayrılmak istediği için öldürülen kadınların ve daha nicelerinin haberlerini duymaktan yorulduk. Toplum olarak kendimizi güvende hissetmeyişimiz hepimizin ortak feryadı artık.

Manevi kimlikten yoksun bırakılan her toplum, cehaletin zehrini iliklerine kadar hisseder. Ailede, eğitimde iyileştirme yapılmadığı sürece ne yazık ki şiddetin artarak devam edeceği düşüncesindeyim.

Değerleri olmayan, hayata tutunacak hayalleri olmayan bir nesil ile karşı karşıyayız. Her aileye dokunacak, her insana ulaşacak reform niteliği taşıyan düzenlemeler ve önleyici adımlar atılmadığı sürece her gün suçsuz yere canından olan insanların haberlerini okuyacağımız kesin.

Çocukları riskli ortamlardan uzak tutmak ve bu çocukları topluma kazandırmak geleceğimiz için elzemdir.

Manevi farkındalık zemine oturmadığı sürece hiçbir çabanın neticesi olumlu olmayacaktır. Kalpler mutmain olmayınca dünyanın nimeti elinde olsun; o karanlık kalp ile yine zarar, yine zarar… Çünkü kalp normal atmıyor, zihin insani çalışmıyor.

Bilinçsiz ailede beslenip ıssız ve güvensiz sokaklarda nefes ala ala zarar bağımlısı olmuş gençleri o karanlıktan çekip çıkaracak bir el olmalıyız. Acısı hâlâ yüreğinde tazeliğini koruyan kaç ocak var kim bilir. Hakka girmenin, başkasının canına ve malına gasp etmenin ne kadar ağır bir ahlaki yoksunluk olduğunu idrak edemeyen insanlara bu şuuru nasıl kazandırabiliriz?

Ben yine cevap İslamdadır diyorum...

İslam insanı şerefli kılarken, insan kendini bozacak her türlü kötü yolda ziyan oldu. Ahlaki değerlerimizin gençlerimize ezbere okutularak verileceğini sanan bu güncel eğitim modelinin acilen düzeltilmesi gerekmekte.

Kaybolan insani, ahlaki ve manevi değerlerimizi tekrar elde etmek için hepimiz münferit gayret göstermeliyiz.

Unutulmamalıdır ki çabadan doğacak hayırlı menfaat kaçınılmazdır.

Gayret gösterelim ki insanlık özüne rücu etsin.

Eşref-i mahlûk…