İnsanlar birbirine bakmayı çok seviyor.
Ama görmeyi değil, yargılamayı seçiyor çoğu zaman.
Oysa kimsenin alnında hayatının özeti yazmıyor.
Kimsenin gözünde, kaç kere yıkıldığı, kaç yerinden kırıldığı, kaç defa yeniden ayağa kalktığı okunmuyor.

Hepimiz bir yerden geliyoruz.
Ama o yerler aynı değil.
Birimiz sevgiyle büyümüş oluyor,
birimiz sevgiyi sonradan öğreniyor.
Birimiz hayata güvenle başlıyor,
birimiz güvenmeyi hayatta kalmak için erteliyor.

Ve sonra aynı cümleyi kuruyoruz:
“İnsanlar neden böyle?”

Belki de asıl soru şu olmalı:
Biz birbirimize neden bu kadar az alan tanıyoruz?

Hayat, yalnızca güçlü olanlar için yaşanılabilir değil.
Hayat, yalnızca “doğru zamanda doğru yerde olanlar” için de değil.
 Hayat; yorulanlar, gecikenler, korkanlar, düşenler için de var.

İnsan bazen bir omza,
bazen bir sessizliğe,
bazen sadece “buradayım” diyen bir cümleye tutunarak devam eder.
Ve bu tutunmalar, dünyayı dönmeye devam ettiren küçük ama çok kıymetli şeylerdir.

Birbirimizi düzeltmek zorunda değiliz.
Birbirimizi kurtarmak zorunda da değiliz.
Ama birbirimize huzur vermek gibi bir sorumluluğumuz var.

Bir insanın hayatına biraz daha yumuşak girmek,
bir cümleyi daha az sert kurmak,
bilmediğimiz bir hikâye karşısında susmayı seçmek…
Bunlar küçücük gibi görünen ama insanlığın yükünü hafifleten davranışlar.

Çünkü destek olmak, sadece büyük fedakârlıklar değildir.
Bazen yargılamamaktır.
Bazen acele etmemektir.
Bazen “anlamıyorum ama saygı duyuyorum” diyebilmektir.

İnsan insana bunu yapabildiğinde,
hayat herkes için biraz daha yaşanılabilir olur.

Ve belki de dünyayı kurtaracak şey,
yüksek sesle konuşanlar değil; birbirine iyi gelen insanlar olur.

Yaşamak güzel şey vesselâm.

Düş Çobanı