Değerli Artı5TV Ailesi, sevgili okurlar,
Bu yazıya başlarken uzun süre ekrana baktım. Ne yazacağımı değil; nasıl hissederek yazacağımı düşündüm. Çünkü bu kez kelimelerim güçlü olmaktan değil, yorulmuş olmaktan doğsun istedim.
Hepimiz güçlü olmaya çalışıyoruz.
Ayakta durmaya, belli etmemeye, “Ben iyiyim” demeye…
Ama sormak istiyorum size:
Gerçekten iyi miyiz?
Bize küçük yaşlardan beri bir şey öğretildi:
“Ağlama.”
“Dayan.”
“Güçlü ol.”
“Toparla kendini.”
Ama kimse şunu öğretmedi:
Yorulduğunu kabul etmek de bir güçtür.
Bazen güçlü olma çabası, insanın sırtına görünmez bir yük bindiriyor. Kimseye anlatamadığımız, adını koyamadığımız ama her sabah bizimle uyanan bir ağırlık bu.
Gülüyoruz ama içimizde bir sessizlik var.
Devam ediyoruz ama içimiz geride kalmış gibi…
Ve çoğu zaman kendimize bile şunu söylemeye utanıyoruz:
“Ben yoruldum.”
Yorulmak; vazgeçmek değildir.
Yorulmak; pes etmek değildir.
Yorulmak; yetersiz olmak hiç değildir.
Yorulmak, insan olmaktır.
Hayatın temposu, beklentiler, sorumluluklar, gelecek kaygısı…
Hepsi üst üste geliyor.
Ve biz hâlâ dimdik durmamız gerekiyormuş gibi davranıyoruz.
Ama bazen insanın en çok ihtiyacı olan şey,
bir omuz,
bir durak,
bir “Tamam, biraz dinlenebilirsin” cümlesidir.
Bir başkasına karşı ne kadar anlayışlıyız aslında…
Bir dostumuz yorulduğunu söylediğinde hemen sarılıyoruz:
“Dinlen, kendine yüklenme.”
Peki ya kendimize?
Neden kendimize bu kadar sertiz?
Neden başarısız olduğumuzda değil, sadece insan olduğumuzda bile kendimizi suçluyoruz?
Belki de artık kendimize şunu demeyi öğrenmeliyiz:
“Her şeyi bugün halletmek zorunda değilim.”
“Her savaşı kazanmak zorunda değilim.”
“Bugün sadece ayakta kalmam yeter.”
Bazen durmak, geri gitmek değildir.
Bazen yavaşlamak, kaybetmek değildir.
Bazen sessizlik, kaçış değil; kendini toplama halidir.
Kendimizi toparlamak için illaki büyük molalara ihtiyacımız yok.
Bazen bir yürüyüş,
bazen bir şarkı,
bazen sadece kimseye güçlü görünmek zorunda olmadığımız bir akşam…
Ve belki de en çok şu cümleye ihtiyacımız var:
“Bugün yeterince çabaladım.”
Eğer bu satırları okurken boğazın düğümlendiyse,
eğer “Beni anlatıyor” dediysen,
bil ki yalnız değilsin.
Yorulmuş olabilirsin.
Kafası karışık olabilirsin.
Hatta bazen hiçbir şey hissetmiyor gibi bile olabilirsin.
Ama hâlâ buradaysan,
hâlâ devam ediyorsan,
bu zaten başlı başına bir güçtür.
Bu köşede kusursuz hikâyeler anlatmayacağım.
Çünkü hayat kusursuz değil.
Ama gerçek olacak. Samimi olacak. Bizden olacak.
Bir sonraki yazıda yeniden buluşmak üzere…
O zamana kadar kendine biraz daha yumuşak davran.
Çünkü sen, güçlü olmak zorunda olduğun için değil;
var olduğun için değerlisin.
Sevgiyle…
