İstanbul Florya’daki atölyesinde üretimlerini sürdüren sanatçı, figüratif anlatımı merkeze aldığı bu sergiyle yalnızca portreler ya da figürler sunmuyor; izleyicinin bakışını tersine çeviriyor.

Sergi Değil, Bir Yüzleşme Alanı

“Bir Sıfat …” net cevaplar vermiyor.
Hatta özellikle vermiyor.

Tan, izleyiciyi güvenli bir estetik alanın dışına çıkarıyor. Eserlerin karşısında durduğunuzda şu sorular sessizce beliriyor:

Neden buradayım?
 Bu resme neden bakıyorum?
 Yoksa o mu bana bakıyor?

Sanatçı, bakışın her zaman çift yönlü olduğu fikrinden hareket ediyor. İzleme eylemi burada pasif bir deneyim değil; bir karşılaşma, hatta bir gerilim alanı.

Tanımlamak Değil, Hissetmek

Bu sergide figürler açıklanmak için değil, hissedilmek için var.
Bir eşik gibi duruyorlar.
Bazen bir duraksama, bazen yarım kalmış bir cümle, bazen de doğrudan bir soru işareti.

Yahya Perviz Tan’a göre, bir şeyi tanımlamadan önce hissettiğimiz duygu, çoğu zaman kelimelerden daha dürüst.

Ve “Bir Sıfat …”, tam da o tanımsızlık anında güç kazanıyor.

Şehir, Kimlik ve Aidiyet Çatışması

Sanatçının üretim pratiğinin merkezinde şehir var.
Ama romantik bir şehir değil.

Çelişkileriyle, kırılmalarıyla, köksüzlükleriyle bir şehir.

Nahçıvan’dan İstanbul’a uzanan kişisel yolculuğu, Tan’ın eserlerine güçlü bir kimlik sorgusu olarak yansıyor. Kültürel kökler, aidiyet arayışı, modern dünyanın yarattığı içsel sıkışmışlık…

Figürler yalnızca bireyleri değil; toplumun ruh hâlini de taşıyor.

İlk Solo Sergi, Güçlü Bir İddia

1990 Nahçıvan doğumlu sanatçı, Nahçıvan Devlet Üniversitesi Resim Bölümü mezunu. 2014’te bir proje kapsamında İstanbul’a davet edilmesinin ardından üretimlerini burada sürdürüyor.

Bugüne kadar birçok karma sergi ve projede yer alan Tan, bu kez ilk kişisel sergisiyle kendi dilini net biçimde ortaya koyuyor.

“Bir Sıfat …” yalnızca bir başlangıç değil; güçlü bir duruş.

Bakmaya Cesaretin Var mı?

Bu sergi, izleyiciyi rahatlatmıyor.
Tam tersine, sorularla baş başa bırakıyor.

Kimlik nasıl kurulur?
Bir yüz gerçekten neyi anlatır?
Ve bir sıfat, bir insanı tarif etmeye yeter mi?

Yahya Perviz Tan, figüratif resmin sınırlarını zorlayarak izleyiciyi kendi bakışıyla yüzleştiriyor.

Çünkü bazen en büyük hikâye, bakışın içinde saklıdır.