Film, tarihsel taşların üzerine kazınmış kadın hikâyelerinden günümüz felaketiyle mücadele eden kadınların hayatına uzanıyor.
Kommagene Krallığı'nın mirası olan Karakuş Tümülüsü, kraliçeler, anneler ve eşlerin hikâyelerini taşla ölümsüzleştiriyor. Çetintaş'ın kadrajı, bu tarihsel hafızadan günümüze bakıyor: Artık taşta duran değil, felaketin yarattığı daralan mekanlarda hayatı taşıyan kadınlar var karşımızda.
Film, deprem sonrası yaşamın yeniden kurulma sürecini izlerken tozu bir metafor olarak kullanıyor. Evlerin içinde, mutfakta, yatakta varlığını sürdüren toz, yalnızca mekânın değil, kadınların karar ve nefeslerinin de sınırlayıcı koşulu hâline geliyor. Maske, pencere, çocukların dışarı çıkışı… Nefes artık doğal bir refleks değil, idare edilmesi gereken bir kaynak oluyor.
Belgesel, hijyen ve bakım emeğini gözler önüne seriyor. Temizlik, çamaşır, yemek, suya erişim gibi temel ihtiyaçlar deprem sonrası sürekli kesintiye uğruyor, kadınların yükünü artırıyor. Erkekler için hızlı çözümler üretilirken, kadınların ihtiyaçları aile içine bırakılıyor ve erteleniyor. Bu da cinsiyetlenmiş bir ihmal olarak ortaya çıkıyor.
Çetintaş, filmi cep telefonu ile çekerek, ağır kameraların sınırlarını aşan gündelik hayat temposuna yetişiyor. Kadınların hayatına müdahale etmeden, süzmeden, doğal hâliyle eşlik ediyor. Bu yaklaşım, felaketin üzerinden geçen yıllara rağmen değişmeyen koşulları ve kadın emeğinin görünmez yükünü açıkça ortaya koyuyor.
KARAKUŞ'lar, felaketin ilk yılından üçüncü yılına kadar süren günlük mücadeleyi kayda alıyor. Kadınlar, yiyecek üretimi, geçim yolları ve bakım emeğini daralan imkanlarla sürdürmek zorunda kalıyor. Film, bu uzayan ve ağırlaşan yaşam koşullarını, izleyiciye dokunaklı bir şekilde aktarıyor.
Belgesel bir çözüm önermiyor, bir kapanış kurmuyor. Taşa kazınmış kadınlarla, bugün hayatı bedeni ve emeği üzerinden taşıyan kadınlar arasındaki mesafe olduğu yerde duruyor. Toz hâlâ dağılmamış, nefes hâlâ idare ediliyor, bakım emeği hâlâ kadınların omzunda. KARAKUŞ'lar, depremin yarattığı ağır mirası ve kadınların görünmez direnişini sessiz ama çarpıcı bir şekilde gözler önüne seriyor.